Sklad osobowy pulku szwolezerow gwardii

Skład osobowy pułku szwoleżerów gwardii

Arsenał Historia Skomentuj

Szwoleżerowie przed Napoleonem


Lista szwoleżerów gwardii

 

Na stronach 650-684 „ŹRÓDŁA DO HISTORYI PUŁKU POLSKIEGO LEKKOKONNEGO Gwardyi Napoleona I z rękopisów oryginalnych i druków wydał i przedmową zaopatrzył Aleksander Rembowski.” znaleźć można liczącą 2998 pozycji listę szwoleżerów.

„W dalszym ciągu powyższej księgi pułkowej znajduje się stan służby wszystkich żołnierzy. Uważamy za stosowne pominąć w wydawnictwie tak obszerny materyał, poprzestając na wydrukowaniu imiennej listy alfabetycznej żołnierzy, jako dającej należyte pojęcie o wartości żywiołu wojskowego, wypełniającego szeregi pułku. (…).”

Lukę tę wypełnił Robert Bielecki w książce „Szwoleżerowie Gwardii. „[1], wydłużając zarazem listę do 4888 pozycji. Biorąc pod uwagi zmiany organizacyjne, oraz uzupełnienia, tudzież przeniesienia przez cały okres istnienia jednostki przyjąć należy, że również i ta lista może wymagać uzupełnień. Trzecią, skróconą w stosunku do Bieleckiego, a dłuższą niż u Rembowskiego  listę nazwisk, znaleźć można na stronie „Drzewo genealogiczne. Ornatowski.com”[2], która zawiera też wartościowe wprowadzenie:

„Publikowany materiał archiwalny zawarty jest w czterech księgach rodowodowych, zwanych Registre-Matricule. Pierwsza z nich – opatrzona sygnaturą 20 YC 157 – rozpoczęta 14 kwietnia 1807 roku w Warszawie, obejmuje szwoleżerów o numerach ewidencyjnych od 1 do 1800. Sięga ona po dzień 27 lutego 1812 roku. Druga – o sygnaturze 20 YC 158 – prowadzona według identycznego wzoru, została rozpoczęta tegoż 27 lutego 1812 roku. Obejmuje ona numery od 1801 do 3508. Ostatni szwoleżer wpisany został do rejestru 25 lutego 1814 roku. W rejestrze tym odnotowano nie tylko ochotników wstępujących bezpośrednio do 1 pułku szwoleżerów gwardii, ale także kilkuset żołnierzy 3 pułku litewskiego szwoleżerów gwardii, którzy w kwietniu 1813 roku zostali włączeni do 1 regimentu. Podobnie jest z żołnierzami szwadronu litewskich Tatarów. Trzecia księga – o sygnaturze 20 YC 160 – dotyczy 3 pułku eklererów gwardii. Rozpoczęto ją 1 stycznia 1814 roku, a zamknięto 21 marca 1814. Obejmuje ona numery od 1 do 934. Dla ułatwienia Czytelnikowi orientacji w ogólnym układzie biogramów, numery te poprzedzone zostały, w nawiasach kwadratowych, numerami od 3509 do 4887, co po prostu stanowi kontynuację wcześniejszych numerów 1 pułku szwoleżerów gwardii. Wreszcie czwarta księga – o sygnaturze 20 YC 166 – interesuje nas tylko częściowo. Odnosi się do pułku szwoleżerów-lansjerów gwardii odtworzonego w 1815 roku, a rozwiązanego po paru miesiącach, już po upadku Napoleona. Znajdujemy tu nazwiska ponad 200 Polaków, zarówno ze słynnego szwadronu Elby, jak też ochotników. Łącznie wszystkie cztery księgi obejmują nazwiska 4800 Polaków i Francuzów. Jest to pokaźny materiał dokumentacyjny, pozwalający na dogłębną analizę składu obu pułków, jak też znalezienie odpowiedzi na cały szereg pytań. Publikujemy tu również stany służby oficerów z 1 pułku szwoleżerów, 3 pułku eklererów i pułku szwoleżerów-lansjerów gwardii. Wprawdzie w przypadku 1 pułku szwoleżerów stany te zostały już ogłoszone przez Aleksandra Rembowskiego, ale jego źródłowa praca, wydana przed stu laty, jest dziś już pewną rzadkością. Staraliśmy się zresztą uzupełnić te stany o dane z innych źródeł, ukazując późniejsze losy szwoleżerskich oficerów – ich służbę w armii Królestwa Polskiego, w powstaniu listopadowym, i w pewnych wypadkach także podczas Wielkiej Emigracji.”

Listę tę należy uzupełnić o listę szwoleżerów z Escadron Napoleon, która częściowo pokrywa się z listą poniższą, a którą w ślad za cytowaną już pracą Rembowskiego[3] przytaczamy na końcu.