Bitwa pod la coruna

Napoleońska rocznica: 16 stycznia 1809 – Zwycięstwo Soulta nad Moor’em pod La Coruną. Śmierć generała Moore.

Arsenał 1795-1815 Leave a Comment

Bitwa pod La Coruną

Bitwa pod La Coruna

LA CORUŃA, portowe miasto w Hiszpanii prowincji Galicja, w pobliżu którego 16 I 1809 rozegrała się bitwa między angielską armią generała Moore’a a francuskim korpusem marszałka Soulta. Moore wkroczył w XII 1808 z Portugalii do Hiszpanii, idąc na pomoc mieszkańcom Madrytu, którzy od czasu Dos de Mayo cieszyli się wielką estymą na Wyspach Brytyjskich. Dotarł do Salamanki, ale ze względu na rosnące trudności postanowił wycofać się do Portugalii. Wkrótce dowiedział się, że 150 kilometrów na północ znajduje się osamotniony korpus Soulta. Istniała szansa jego rozbicia, zanim pospieszy mu z pomocą korpus Junota. Moore zawrócił więc i podążył w głąb Hiszpanii. 23 XII z przejętej depeszy dowiedział się, że Napoleon, zorientowany w sytuacji, ruszył pospiesznie z Madrytu w jego kierunku. Lada chwila wojska angielskie mogły wpaść w pułapkę między korpusem Soulta a francuską gwardią. Moore zdecydował się więc wycofać do portu La Coruna, gdzie chciał załadować się na angielskie okręty. Rozpoczął się teraz szaleńczy wyścig między Moore’em a Soultem. Ponaglając wciąż żołnierzy i nie zezwalając na wypoczynek, Moore doprowadził bardzo szybko do rozkładu własną armię. Cofając się ku wybrzeżu, paliła ona i rabowała hiszpańskie miasteczka. W Bembibre pozostawiono ok. 1000 żołnierzy kompletnie pijanych, których żadną siłą nie można było zmusić do dalszego marszu. Parę godzin później zostali zarąbani przez francuskich dragonów albo też wzięci do niewoli. Z 25-tysięcznej armii Moore stracił w ten sposób ok. 5 tysięcy. Potem twierdzono, że popełnił kardynalny błąd, nie pozostawiając za sobą ariergardy, która mogłaby stawiając twardy opór opóźniać pościg Soulta. 16 I 1809 pod murami La Coruny doszło do bitwy, którą Moore musiał przyjąć, by dać czas na załadowanie choć części swoich wojsk na okręty. Dysponował jeszcze 15 tysięcy żołnierzy, podczas gdy Soult miał ich 18 tysięcy, z czego 4,5 tysiąca kawalerii. Anglicy zajęli pozycje na przedpolu miasta – na lewym skrzydle dywizji generała Hope’a i Bairda, w centrum Paget, a na prawym skrzydle Fraser. Naprzeciw stanęły dywizja od lewego francuskiego generała Franceschi, Houssaye’a, Mermeta, Merle’a i Delaborde’a. Bitwa nie rozstrzygnięto, Soultowi – mimo wyraźnego osłabienia angielskiej armii – nie udało się rozbić przeciwnika. Francuzi byli także wycieńczeni pościgiem. W bitwie tej zginęło bądź odniosło rany 800 Anglików i 1,5 tysięcy Francuzów, sam Moore został śmiertelnie ranny. Anglicy zdołali załadować się na okręty i odpłynąć.

[Źródło: Robert Bielecki „Encyklopedia wojen napoleońskich”]