„NAPOLEON BONAPARTE – UNE JEUNESSE CORSE”

Arsenał Wydarzenia Skomentuj

Musée de la Maison Bonaparte à Ajaccio na Korsyce dobiega końca wystawa ilustracji „NAPOLEON BONAPARTE – UNE JEUNESSE CORSE”. Jakkolwiek każdy miłośnik epoki, wie że Napoleon zwany był (m.in.) małym Korsykaninem, to znajomość faktów z wcześniejszego życia jest na ogół niewielka i nie rzadko zaczyna się dopiero od czasu uzyskania przez Napoleona szlifów generalskich, a bliżej dopiero od kampanii w Italii, kiedy wraz z utworzeniem legionów Dąbrowskiego zaczęła się dla Polaków epopeja napoleońska. Odzwierciedleniem tego jest zwięzłość encyklopedycznego hasła:

„Napoleon I, Napoleon Bonaparte (Buonaparte) , ur. 15 VIII 1769, Ajaccio (Korsyka), zm. 5 V 1821, Longwood (Wyspa Św. Heleny), francuski wódz i mąż stanu, cesarz Francuzów 1804–14 i 1815 oraz król Włoch 1805–14. Syn niezamożnego szlachcica korsykańskiego; po nauce w Brienne i szkole wojskowej w Paryżu (1779–86), gdzie ujawnił duże zdolności matematyczne, został oficerem artylerii. Przez kilka lat wahał się między patriotyzmem korsykańskim a związaniem się z Francją, co ostatecznie uczynił 1793; służąc w rewolucyjnej armii, opracował plan szturmu Tulonu i przyczynił się do jego zdobycia, za co 1794 otrzymał stopień generalski. (…)”[1]

 

 

Czy też nieco obszerniejszego hasła redagowanego przez społeczność Wikipedii, która mówi, że przyszły cesarz Francuzów[2]:

„Urodził się w Ajaccio na Korsyce, w niezamożnej rodzinie adwokata pochodzenia szlacheckiego Carla Marii Buonapartego i jego żony Letycji. Miał liczne rodzeństwo: braci Józefa, Ludwika, Lucjana i Hieronima, oraz trzy siostry: Karolinę Bonaparte-Murat, Paulinę Bonaparte-Borghese i Elizę Bonaparte-Baciocchi.

Dzięki protekcji gubernatora Korsyki w 1779 roku został zapisany do szkoły wojskowej w Brienne-le-Château. Tam zyskał opinię samotnika, który wolał naukę od towarzystwa lepiej niż on sytuowanych kolegów. Od roku 1784 kontynuował naukę w l’École Militaire w Paryżu. Po zakończeniu nauki w roku 1786 ze stopniem podporucznika został przydzielony do służby w artylerii. Po śmierci ojca, mając 16 lat, zajął się bratem Ludwikiem, który odtąd z nim mieszkał w różnych koszarach i pobierał od niego nauki. Po wybuchu rewolucji od razu opowiedział się po jej stronie. Zgłosił się do powstańców Paolego, ten go jednak nie przyjął, więc przeszedł na stronę francuską. Kiedy Paoli w maju 1793 roku wywołał antyfrancuskie powstanie rodzina Bonaparte musiała uciekać z wyspy. W kwietniu 1791 awansowany na porucznika. W roku 1793 dzięki poparciu Salcietego (członka Konwentu, Korsykanina) i Augustina Robespierre’a (brata wszechwładnego Maximiliena) kapitan Buonaparte jako dowódca artylerii przeforsował swój plan zdobycia zbuntowanego przeciwko Republice i bronionego z morza przez Anglików Tulonu i za zasługi w trakcie jego zakończonego sukcesem oblężenia został awansowany najpierw z kapitana na szefa batalionu, a potem na generała brygady.”

Choć wakacje już za nami, tych których wiatry zagnają w pobliże warto zachęcić do odwiedzenia wystawy, której koniec przypada na 3-ego października by w ten inny, od tradycyjnego sposób przybliżyć sobie lub przypomnieć wydarzenia, które zaprowadziły małego Korsykanina na karty historii. Ponoć jeden obraz starczy za tysiąc słów.

Adres muzeum:

Musée Maison Bonaparte

Rue du Maire Zévaco

20000 Ajaccio

Francja

+33 4 95 21 43 89 ()

musee-maisonbonaparte.fr

[1] Encyklopedia Powszechna PWN – wydanie internetowe, hasło „Napoleon I, Napoleon Bonaparte (Buonaparte)”.

[2] Wikipedia, hasło: „Napoleon Bonaparte, Młodość i początki kariery wojskowej”.