[Koroniarz]

Cytat:

W Dobrzyniu n/Wisłą i Skępem kuj-pomorskie pochowany jest generał Damazy Mioduski- dlaczego?

Dostałem pytanie j.w.

Dostępne źródła są raczej skąpe i dają odpowiedź, że Damazy Mioduski (ok. 1739 [różne źródla podają sprzeczne daty, np. 1760] -1806) był sędzią dobrzyńskim i posłem. Miejsce pochowku wydaje się więc naturalnym nastepstwem sprawowanej funkcji. O ile nie zachodzi tu przypadkowa zbieżność nazwisk to tenże Damazy Mioduski był też w okresie od 26.VI.1790 do 9.VII 1792 komendantem Brygady Pierwszej Kawalerii Narodowej. W 1789 r. Damazy Mioduski otrzymał Starostwo Złotoria wraz z wsiami Złotoria, Lubicz, Nowa Wieś, Krobia Górna, Obory, Lipienice, Smolno, Brzoza, Zielona Puszcza. W okresie 1807-1815 Dobrzyń znajdował się w Księstwie Warszawskim.

[Darek]

Nie bardzo wiedziałem, gdzie się przykleić, ale w końcu pomyślałem, iż tu będzie najrozsądniej. Ale oczywiście proszę moderatora o skorygowanie,
jeżeli uzna to za stosowne.
Chodzi o list Anny Nakwaskiej pisany 27 XII 1808 roku do siostry baronowej Rostawieckiej.

Cytat:

...Jest w Warszawie panienka bardzo piękna, z dobrego domu, dobrze skoligacona, córka pana Parysa, dawnego wojskowego polskiego, ale tak ubożuchna, że się z bogatych koligatów żaden do niej nie przyznawał, nikt nie chciał jej w świat wprowadzić, a rodzice nie byli wcale w humorze bywania na wieczorach i balach, ażeby córkę pokazywać. Był to, podług starej figury retorycznej, fiołek w trawie ukryty. Jednak panienka ta znalazła sposób być na ostatnim balu marszałka Davouta. Tam zobaczył ją francuski generał dywizji, Morand, pierwsza osoba między Francuzami po Davout'cie, i tak mu się podobała, że od razu dla niej głowę stracił. Zakochał się, co się nazywa szalenie i nazajutrz pojechał z całą pompą, do której mu daje prawo jego ranga, do rodziców panny i oświadczył się o jej rękę. Naturalnie został z radością przyjęty i rzeczy są po wojskowemu prowadzone. Za kilka dni będzie ślub, a dostojny narzeczony, nie zwlekając, przekazał na przyszłą swoją małżonkę dobra, nadane mu przez cesarza w Westfalii i codzień przyjeżdza do niej, z coraz bogatszemi podarunkami... ...Zdaje się, że się nie skończy na tem pierwszem małżeństwie Polki z jednym z generałów francuskich. Mówią już o drugim podobnem, mianowicie panny Madalińskiej, córki polskiego generała, wsławionego w czasie rewolucji, z jakimś generałem francuskim, którego nazwiska nie pomnę. Zgoła widać, że Polki mają szczęście chwytać Francuzów za serce...

Jak wiadomo Madaliński był podkomendnym Mioduskiego.
A przy okazji coś Wam wiadomo o tych małżeństwach?

[Koroniarz]

To piekne jak nić czasu sie splata. Ta sama p. Anna Nakwaska, jako nieformalny kronikarz warszawskiej socjety dostarcza nam niemało wiadomości o Kozietulskim. Postrzeganym zresztą z perspektywy mariażu jego siostry, Klementyny Walickiej (żony Józefa Walickiego z Małej Wsi, starosty mszczonowskiego) ... ale o tym już szczegółowo Brandys w "Kozietulski i inni".

[gbrPMZ]

"Damazy Mioduski należał do klasy wpływowych i - podkreślmy to - szkodliwych figurantów. Jeszcze jako porucznik chorągwi Kwileckiego w Brygadzie Wielkopolskiej, zasłużył sobie na następującą opinię generał-inspektora kawalerii koronnej Ilińskiego: „porucznik Mioduski niezdatny do służby i mimo kar, nie wykazuje poprawy. żołd szeregowych na własny użytek używał… „Mioduski awansuje jednak na majora, poczem na vice brygadiera, wreszcie - l5.VI.1791 r. (po śmierci Łuby, zob.jego biogram na str 13) otrzymuje patent na brygadiera i komendanta Brygady l Wielkopolskiej. Prawy i wymagający Francisz. Rzewuski,pisarz polny koronny, po inspekcji Brygady dokonanej w sierpniu 1791r., napisał -w swym raporcie, że Mioduski "jest ciężarem krajowi przez nieużyteczność swoja". Mioduski dotrwał jednak na swym stanowisku aż do wybuchu wojny 1792r.; wówczas to nastąpił dopiero koniec tej zadziwiającej kariery; Oto w II połowie maja 1792r., podczas domarszu z Welkopolski na tereny operacyjne, Mioduski. ze swą, Brygadą.. gubi się po prostu niesławnie gdzieś w Rawskiem tak solidnie, że mimo poszukiwań nie można go było przez dłuższy czas odszukać, Gen, Zajaczek, tak pisał o tym fakcie w swym raporcie do Stanisława Augusta. .."Mioduski maszeruje wężyka; to sposób nigdy nie dojść i zniszczyć konie!" Tego już było za wiele nawet na polską bezkarność. To też 9 lipca Mioduski dostaje dymisję, a Brygada przechodzi pod dtwo Madalińskiego, pod którego zwierzchnictwem - zaledwie 20 miesięcy później - jako pierwsza - podniesie sztandar Insurekcji, Fakt ten potwierdza raz jeszcze starą regułę, że historia oddziałów Jazdy Polskiej, jest historią jej dowódców."
Tak pisał o tej kreaturce rtm Janusz Wielhorski w swojej świetnej pracy "Szable w Dłoń" Warto tu jeszcze rozwinąć myśl rtm Wielhorskiego i dodać, że zanim Brygada rozpoczeła marsz na Kraków w 1794 roku, to w styczniu 1793 (24) Szwadron No 3 tej brygady wyparty z Sierakowa przez wkraczających na ziemie II zaboru Prusaków wrócił do Sierakowa i tu zaskoczony przez huzarów Trencka walcząc zaciekle poniósł dotkliwe straty tracąc w sumie 118 żołnierzy i oficerów. Przy nominalnym stanie szwadronów KN wynoszącym 150 konnych jest to ponad 2/3 stanu. 28 stycznia w Gnieźnie szwadrony No 11 i 12 pod dow vice bryg. Dąbrowskiego wytrzymały atak prusaków. (cyt.za W.Tokarz "Marsz Madalińskiego" str.135)